Хагацлын шүлэг одоо би бичихгүй
Хайран сайхан үнсэлтийн амт өөр болчихно
Эндүү андуу байх болов уу гэж бодох ч үгүй
Эргэлзээд байвал бурхан чамайг минь өгөхөө больчихно
Санаасай намайг хэмээн
Сэтгэлээ зовоохгүй
Мартаж орхих вий хэмээн
Мянгантаа айхгүй
Хайрлаарай гэж би чамаас гуйхгүй
Хайрыг гуйж авдаггүй юм
Дурлаасай надад хэмээн чамд залбирахгүй
Дурлалыг залбирахад өгдөггүй юм аа

Мөнгө амьдрал хэмээх шал дэмий зүйлсийг таг мартан
Мөнгөн сарны хорвоод дурлалд мансуурч
Хайрын мананд зүрхээ тушаагаад
Хан хорвоогийн жаргалаас амталж нэг үзье
Үгүйлж баршгүй сайхан нүдтэй ханхүүгийн
Үлгэрийн юм шиг зөөлөн харцанд  живчихээд
Урсгалд нь аяар аяар бүүвэйлэгдэн
Уудам орчлонг мартаж орхие
Орд харш олбог дэвгэрээр ч яахав
Орчлонд ирэхэд минь тосоод авсан дэлхий байсаар байхад
Оюу номин тэнгэр эцэг хайраар шагнасан хойно
Олзуурхан чамдаа эрхлээд авъя

Ижийгээ тэврэн бяцхан хүү нойрсоно
Ирэх жилүүдийг тоолсоор эр хүн болно чи
Ядрал үгүй тайван орчлон гэж үгүй
Ямар ч үед хүчтэй яваарай үр минь
Уулс үгүй хангай гэж үгүй
Уужуухан яваарай хүү минь
Амьдрал дандаа ижийн гар шиг зөөлн байхгүй
Аз жаргал гэдэг үнэтэй байдаг юм хүндтэй яваарай
Мэндлэн золгох хүн бүхэн сайн биш
Миний хүү ухаантай яваарай
Чихэнд чинь шивнэсэн нэр
Чинийх л юм шүү
Чилээх цагийн уртад эзэн нь байгаарай
Гарыг минь дэрлэн нойрсох бяцхан хүү
Гайхамшигт ертөнцийн бэлэг минь үнэтэй яваарай

...Навч бүхэн нь хагдарч буй мод шиг гуниг байна яг одоо
   Намар өөрөө өвлийг авч ирэх шиг шог байна яг одоо
   Үндэс бүхнээрээ түрэн ургах
   Өөрийн чинь төлөө түшин босох
   Өө тэгээд хавраар дэлгэрэх
   Өөрөө би чинийх л байя гэсиймаа...

Аниргүйхэн амьдралд минь чи үгүйлэгдэж
Би гуниглана
Амтат хоолонд минь чи дутаж
Би өлсөнө
Амгалан нойронд минь чи дутаж
Би сэрнэ
Алиахан занд минь чи үгүйлэгдэж
Би уцаарлана
Насаараа жаргах үгүйгээ мэдэхгүй
Тэнэгхэн би
Намайг хайрладаг үгүйг мэдэхгүй
Гэнэхэн би
Нанчид мэт хайрын амтанд согтсон
Хөлчүүхэн би
Наалинхай ааш насны амьдралаа чамд даатгасан
Бүсгүйхэн би

Миний шүлэг найраг болон хэвлэгдэхгүй ч
Миний шүлэг түмэнд хүрэх чанаргүй ч
Миний шүлэг миний сэтгэлийн хайлан
Миний шүлэг миний хайрын тайлаан
Миний шүлэг
Жинхэнэ найргийн дэргэд
Жирийн хэдэн үгийн холбоос ч
Миний шүлэг
Үнэн сэтгэлийн минь  угаас
Үерлэн давалгаалсан их хүч ээ
Миний шүлэг мөнгө болон хувирахгүй ч
Миний шүлэг алт болон худалдагдахгүй ч
Миний шүлэг өнгөө алдан гундахгүй
Миний шүлэг үнэнээ гээн унтрахгүй ээ
Миний шүлгээр
Талх авч ид гээгүй
Таван тивээр зугаал гээгүй
Миний шүлгээр
Тансагхан хайрыг минь ойлгооч гэсэн юм
Танхилхан сэтгэлийг минь мэдрээч гэсэн...

Асгауулан мэлмэрүүлсээр нуур болон тогтоохгүй
Аяар аяар гишгэсэн анхиагүй амьтан болохгүй
Арцат ногоон хөндий шиг урган төлжиж чадахгүй ч
Анхилам улаан сарнай шиг дэлбээлэн гунхах болноо би
Балга балгаар уусаар архичин болчихгүй би
Бүдчин салганан унасан бүрхэг амьтан болохгүй
Шүүдэр цармын цэцэг шиг цэцэглэн дэлбээлж чадахгүй ч
Шөнийн тэнгэрт гэрэлтсэн саран авхай шиг туяарах болноо би
Гуньж гутан уйлсаар горхи болон урсгахгүй
Гандсан баглаа цэцэг шиг хөсөрт хаягдан үлдэхгүй
Хөөрхөн нялх охин шиг өсөн ургаж чадахгүй ч
Хөх тэнгэрт мишээсэн наран ижий шиг цацрах болно

Үзэг барьсан гар минь үсэг тэрлэж
Үлэмж ариун зүрх минь чамайгаа үгүйлнэ
Хундага дарс сэтгэл дарь мэт дүрэлзүүлж
Халуун нулимас мэт үгсээ цувартал нь таталнам
Дүрэлзсэн сэтгэлээ усаар даруулчихаад би
Дууссан дарсны хундага эргүүлж нэг үзчихээд
Урсах нулимсаа барьж чадалгүй
Уйтгараар дүүрсэн сэтгэлдээ чамайгаа үгүйлнэ
Чин зүрх минь тэсч ядан хүлээж байна
Чиний ирэхгүйг мэдэж байвч хүлээж байна
Уудам орчлонгийн хоосон зайд
Уусан одмоор хэцүүхэн байна.

Амьдралд тэр азгүй явнаа
Алагхан нүдэндээ нулимстай явнаа
Атгахан зүрхэндээ гунигтай явна
Амьдралд тэр азгүй явнаа
Хонгор залуухан бүсгүй явахдаа
Хөнгөн шохоорхлоор алдан бүдэрч
Хайр хэмээн андуурч
Хатуу хорвоогийн нугачаанд бүдэрсэн ч
Оюутны байрны цонхоор догдлон догдлон ширтэж
Оргилуун халуун хүсэлдээ автан автан шатаж
Түрхэн зуурын жаргалыг үүрдийн хэмээн итгэж
Тун чиг ахархан хайрыг ханийн хэмээн андуурч
ТИС-ийн байрны амьдрал дунд
Төрхгүйтэж саваагүйтэж явсан
Сураггүй одсон оюутан хайрыг мартах гэж
Сорвитож үлдсэн хөнгөн зүрхээ эдгээх гэж
Анхны залууд өврөө дэлгэж шарха...

Амлъя чамайг би хайрлахаа болино
Аз жаргалын мөнгөн шувууд зүрхнээс минь нисэхээ болино
Өөрийг чинь хайрласан олон олон өдрүүд
Өчигдөртэй минь хамт номын тавиур дээр үлдэнэ
Харцаа гудайлган дэмий зовох хэрэггүй
Халширч бас үгээ зөөх хэрэггүй
Болохгүй юм бүтэхгүй жамаар л
Бодлоос чинь би сарниж байгаагаа мэдэрч байна
Өнгөт орчлонгийн түмэн өнгө дундаас
Өөрийн минь өнгийг ялгахаа больж байгааг анзаарч байна
Амлъя чамд би дурлахаа болино
Алтан мөнгөн гижигнүүд зүрхний минь ховдлоос нисэхээ болино
Хамтдаа өнгөрүүлсэн тэр л дурсамжуудыг шүлэг болгоод
Хаяж орхиноо би номын тавиур дэ...

Хөх тэнгэр харж харамсч хоносон
Хэцүү шөнө байсан тэр шөнө
Бурхан чөтгөр 2 үүдээр минь ээлжлэн шагайж
Бүр үүр шөнийн заагаар үрийг минь булаацалдаж
Хар дарсан шөнө байсан
Хорвоо уйлж тэнгэр харанхуйлсан
Хэцүү шөнө байсан тэр шөнө
Сүнс сүлд 2 сэтгэлд минь орж гаран
Сүү цус 2 амийг минь булаацалдаж хоносон
Тэр шөнө хэцүү шөнө байсаан

Яг тэгэхэд чамаас би үүрд явсан
Яаруухан мөртлөө бүхнээ аваад явсан
Сэтгэлд дулаахан зүс бүлээхэн үгсээ
Сэмээрхэн гэгч нь аваад явсан
Дуугий минь сонсон жаргаж асан
Дулаахан өдрүүдийг дурсдаг уу үгүй юу
Хазайхад чинь түшдэг асан
Хайлган сэтгэлийг минь үгүйлдэг үү үгүй юу
Дэндүү хайхрамжгүй зангаасаа
Дэлхий мэт уужим тэвчээрийг минь эрдэг үү үгй юу
Дэрэвгэр сормууст нүдэнд минь нулимас асаан
Дорд сэтгэлээр ханддаг байснаа ухаарсан уу үгүй юу
Долоон өнгөт солонгын туяанаас
Далан нугачаат амьдралын бартаанаас асууя
Хүнийг хайрлах л ёстой юм бол заавал
Чамайг ингэтлээ хайрлан...

Багт наадамд тоглох мэт хуурамч амьдралаас залхаад
Байгаа энэ л төрхөөрөө чамайгаан би зорилоо
Нүдийг минь хараад намайгаа уншаарай
Нүгэл хийгээгүйг минь чи лав ойлгоноо
Нүцгэрсэн сэтгэл удаан тогтсонгүй
Нөмөр дулааныг гэсэндээ чамайгаан гэлээ
Хүйтэн сэтгэлээр итгэлийг минь бүү хайраарай
Хэлэхгүй байсан чиг сэтгэлийг минь ойлгоорой
Зүрхэнд шарх болон шархирах
Зүйрлэшгүй их хайрын гомдлыг
Чамайг л гээд очсон сэтгэлийг минь бодон
Чадлаараа нэг тайлаад өгөөрэй

Хэний ч өмнө тэргүүн бөхийхгүй
Хэнэггүй омог бардам алхална
Алаг нүдний цавчлаа бүхэнд төөрөхдөө
Амраг минь чи намайг санасан шиг санана даа
Мэлмий гишгэлэн одох сураг ажгийн өмнө
Миний харц гэнэхнээрээ байна
Өмнөх замын уулзвар бүхэн саллаа ч
Өнөөх итгэл минь шинэхнээрээ байна
Хүслийн мянган үзүүр гогцоорч одож гэмээнэ
Хүү минь чи намайг санасан шиг санана даа
Урсгал харц тасрах бүдэг совингийн өмнө
Уйтгар шаналал минь залуухнаараа байна
Гэнэ гэнэхэн алдаж онолоо ч
Гэнэн явах нас дуусаагүй байна
Хэний ч өмнө тэргүүн бөхийхгүй
Хэнэггүй омог бардам алхалнаа би